Ja! Dat is nog eens een nieuwtje hè. Onze kleine meid wordt mama. En daarmee jij en ik oma en opa. Het is nog steeds wennen hoor. En ik vind het best spannend.

Gisteren, 20 mei, hebben we de zogenaamde Gender Reveal Party gehad. Voor zowel de aanstaande ouders, als de rest van de aanwezigen het spannende moment om te onthullen of het een jongetje of een meisje wordt.

Wij hebben het er eigenlijk nooit over gehad. Of wij een voorkeur zouden hebben. Ik had er geen. En volgens mij zou jij hetzelfde gezegd hebben. Hoewel ik ook denk dat een beetje voorkeur naar een meisje er best wel ingezeten zou hebben bij je. (En eerlijk… Voor mij ook een beetje. Komt denk ik omdat we dat gewend zijn)

Op het moment van de onthulling waren mijn gedachten bij je. Wat zou je dit fantastisch hebben gevonden. Helaas. Ik heb het in stilte (en met de anderen) gevierd. Ik heb denkbeeldig een arm om je heen gelegd, je een kus gegeven en je gefeliciteerd. En dat zie ik dan ook de anderen om mij heen doen. Een mooi moment. En een moment dat ik je vreselijk mis.

Het is nu iets minder dan een jaar geleden. 19 juni aanstaande is de dag. Wat gaat de tijd toch belachelijk snel. En hoewel het best goed gaat met mij, ik bedoel, mooie vakanties. Fantastische concerten. Denk ik nog iedere dag aan je. Wel iedere dag wat minder. En dat is goed. Het leven, mijn leven, gaat door. En jij zult er altijd blijven voor mij. Wat de toekomst ook brengt.

Oh ja… Je wilt vast nog wel graag weten of het een jongetje of een meisje wordt..

#Houwsjouws