Zat ik aan je bed in het ziekenhuis en hadden we alles gezegd wat we wilden zeggen. Op het moment van dit schrijven, het was toen iets na 18 juni, 19:00 uur, was alles al rustig. Je sliep. Lag er heerlijk rustig bij, met je armen en lijf zoals je ook sliep. Ik wist dat ik je niet meer terug zou krijgen. Had er vrede mee. En moeilijk.

Hoe lang het nog zou duren? Geen idee. Maar ik wist dat dit niet erg lang zou zijn. Ik maakte mij op voor een lange nacht.

Kort voor 02:00 uur op 19 juni, kwam de verpleging vertellen dat alle stappen waren gezet. En het was aan mij om de laatste beslissing te nemen. Daar heb ik niet lang over nagedacht. Toestemming geven en dochterlief wakker gemaakt. “dit gaat niet lang meer duren schat” is wat ik tegen haar zei. En ik had gelijk. Naar 20 minuten, om 02:25 uur, was je er niet meer. Wat hebben we gehuild!